Wysoka efektywność metody wibroakustycznej (terapii i masażu) przy regularnym i sumiennym wykonywaniu zabiegów w warunkach domowych przez długi czas nie dawała spokoju specjalistom. Efekt zależy bezpośrednio od ilości zabiegów na dobę, przy czym wieczorne i poranne zabiegi w celu zrekompensowania nocnego deficytu mikrowibracji przynoszą najlepsze rezultaty. Zorganizować przeprowadzenie zabiegów 2 razy na dobę przed snem i po przebudzeniu w warunkach klinicznych i ambulatoryjnych jest dość trudne, nie mówiąc już o czterech czy większej ilości procedur. Aby lekarz miał możliwość upewnienia się w wynikach, musi on obserwować chorego, który stosuje tę metodę w warunkach domowych. Nieufność miłą szybko, jeśli lekarz osobiście sprawdza efektywność leczenia.
Metoda dopuszczona była do zastosowania w praktyce medycznej w 1994 roku. Aż do 2000 roku w metodyce leczenia oddziaływanie mikrowibracjami realizowane było tylko w obszarze patologii. A i sam obszar zastosowania w tym czasie ograniczała się do chorób o pochodzeniu zapalnym i urazowym: osteochondroza, zapalenie korzonków nerwowych, zapalenie stawów, artroza, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie pęcherza moczowego, rana, zwichnięcie, rozciągnięcie, złamanie, poparzenie.
Odkrycie i poznanie roli mikrowibracji w procesach fizjologicznych i immunologicznych pozwoliło na wyjaśnienie fenomenu wysokiej efektywności terapii wibroakustycznej. Metoda otrzymała solidne naukowe, biofizyczne fundamenty. Stało się jasne, że uzupełnienie braku mikrowibracji jest szczególnie ważnie i nie może być niczym zamienione. Stwierdzono także, że dodatkowych mikrowibracji potrzebują takie organy, jak nerki, wątroba, rdzeń kręgowy, szpik kostny. Oddziaływanie na te organy za pośrednictwem mikrowibracji, oraz dodatkowe oddziaływanie w obszarze patologii, jeszcze bardziej podwyższyło efektywność leczenia. Lista chorób, które były leczone tą metodą zaczęła się powiększać o choroby systemowe: nadciśnienie, alergia, cukrzyca, gruczolak. Leczone były również trudne do wyleczenia choroby: zapalenie wątroby typu B i C, nieżyt oskrzeli i inne. Po raz pierwszy stało się możliwe powstrzymanie gangreny i jej całkowite wyleczenie przy stopie cukrzycowej. Bez względu na wstrząsające wyniki, metodę można już nazwać leczeniem. Kompensując brak mikrowibracji w organach i tkankach, usuwamy bardzo ważną przyczynę przewlekłego przebiegu choroby i dajemy organizmowi możliwość kompleksowego spełniania swych immunologicznych i regenerujących funkcji. Pozostałe czynności wykonuje sam organizm. Sam doskonale potrafi zdiagnozować chorobę i sam się regeneruje, jeśli posiada wystarczające zasoby.
